Terwijl de stilte steeds zwaarder werd, hield het kleine meisje niet op. Vastbesloten om de volledige aandacht van haar ouders te krijgen, vervolgde ze: "Ik heb door het sleutelgat gekeken! Jullie deden rare dingen. Het was net zoals jij en oom Jack, mam!" Papa, die een glas water dronk, kreeg keelpijn. Oom Jack?! Mama, zo rood als een tomaat, probeerde wanhopig de gemoederen te kalmeren: "Je hebt het vast verkeerd begrepen, schat." Maar het hielp niet; het kleine meisje ging onvermoeibaar door: "Nee, nee, het was precies hetzelfde! Oom Jack trok gekke gezichten en jij sprong op in bed. En jij, mam, jij zei altijd: 'Oh Jack, je bent zo cool!'"
De sfeer wordt ijzig koud. Papa, die zijn lach nauwelijks kan inhouden, slaat zijn armen over elkaar. Mama daarentegen lijkt elk moment in tranen uit te barsten. Wat is hier aan de hand? De waarheid komt eindelijk aan het licht... of misschien ook niet.
Er breekt chaos uit.
Maar het kleine meisje, nog steeds zo trots op zichzelf, heeft nog één laatste onthulling: "En jij, papa, jij zei tegen de vrouw in het rood dat ze de mooiste benen had die je ooit had gezien! Mama, wist je dat papa van benen houdt?" De stilte die valt is zwaar, bijna beklemmend. Papa en mama staren elkaar sprakeloos aan, als twee vechters die op het punt staan elkaar uit te dagen. De situatie is volledig uit hun handen.
