Ze voelde haar baby bewegen.
En op dat moment begreep ze iets dat haar verdrietig maakte... maar haar tegelijkertijd ook sterker maakte.
"Ik wil niet dat je opgroeit met het idee dat de makkelijkste weg altijd de beste is..."
De daaropvolgende dagen werden gekenmerkt door een innerlijke strijd.
Esperanza zette haar routine voort: water halen, het weinige voedsel dat ze had koken en het huis schoonmaken.
Maar zijn gedachten dwaalden af.
Ze haalde flarden van herinneringen op. Ze las de brief opnieuw. Ze keek nog eens naar het portret dat in het medaillon was gegraveerd... het vredige gezicht dat nu zo dichtbij haar leek.
Totdat hij een besluit nam.
Ik zou nog niets verkocht hebben... nog niet.
Bovenal zou ik de waarheid zoeken.
De reis naar het dorp was uitputtend.
Urenlang lag hij in de brandende zon, uitgeput.
Maar het is gebeurd.
En hij ging rechtstreeks naar de plek waar de oude documenten werden bewaard.
De verkoper keek haar zelf verbaasd aan.
"Ik dacht dat hij dit huis al lang geleden had verlaten."
'Ik ben er nog steeds,' antwoordde ze. 'Maar ik moet één ding weten.'
Een paar uur later… vond hij een naam.
En toen nog een.
En zo blijft het een onvoltooid verhaal.
De vrouw die in de brief wordt genoemd, heeft echt bestaan.
Hij had kinderen.
Maar ze waren uit het register verdwenen.
'Ze moeten een lange reis hebben afgelegd...' legde de klerk uit. 'Het waren er veel.'
Dit betekende maar één ding:
Het vinden van hen zou niet eenvoudig zijn geweest.
Maar Esperanza gaf niet op.
Hij gebruikte zilveren munten.
Alleen de noodzakelijke.
Hij verstuurde brieven. Hij stelde vragen. Hij zocht overal naar aanwijzingen.
De antwoorden lieten lang op zich wachten.
Soms kwamen ze helemaal niet.
Maar ze ging door.
Ondertussen ging zijn leven gewoon door.
De zwangerschap zette zich voort.
En op een dag… was het zover.
