Toen Roberto arriveerde, waren ze er klaar voor.

Diego kwam de trap af, nog steeds arrogant en ervan uitgaande dat er niets veranderd was. Maar deze keer bleven zijn beide ouders bij hun standpunt.

Ze gaven hem een ​​keuze.

Een contactverbod.
Het stopzetten van alle financiële steun.
Of een laatste kans: zes maanden in een rehabilitatie- en woedebeheersingsprogramma.

Voor het eerst zag Diego de gevolgen van zijn daden.

Toen Elena eindelijk toegaf dat ze bang voor hem was, brak er iets in hem.

Enkele minuten later kwam hij terug met een tas – klaar om te vertrekken.

Er waren geen knuffels. Geen troostende woorden. Alleen een stille vraag voordat hij wegging:

“Zul je me ooit vergeven?”

Elena antwoordde eerlijk—

“Dat hangt van jou af… en of ik me weer veilig kan voelen in mijn eigen huis.”

Nadat hij vertrokken was, veranderde de stilte in huis.

Het was niet langer zwaar van de angst.

Het was vredig.

Elena begon haar leven weer op te bouwen: ze verving sloten, startte met therapie en leerde weer vrij te ademen.