Dit is verre van simpele spot. Hier krijgt het gebaar een persoonlijke, bijna meditatieve betekenis. Een manier om innerlijk tegen jezelf te zeggen: "Ik houd vol."
Een oeroud gebaar dat een discreet toevluchtsoord is geworden.
Waarom is de vijg bijna verdwenen?
Tegenwoordig uiten we onze weigeringen via een spraakbericht, een emoji of een GIF. Digitale taal heeft een deel van onze gebarentaal vervangen en de vijg is minder gangbaar geworden.
Het is echter niet helemaal verdwenen. Het is soms nog te vinden als een klein geluksbeschermertje of in bepaalde families waar de traditie discreet in ere wordt gehouden.
Wat verandert, is niet de noodzaak om afwijzing te uiten of zichzelf te beschermen, maar de vorm. De inhoud blijft hetzelfde: we zoeken nog steeds naar subtiele manieren om onze grenzen aan te geven zonder in conflict te raken.
Wat als de vijg ons er diep van binnen aan herinnert dat we rustig nee kunnen zeggen, onze ruimte op een zachte manier kunnen beschermen en onze kracht kunnen laten gelden door middel van dit symbool van bescherming ... zonder ooit onze stem te verheffen?
