Tyler zei niets.
'Oma noemde het lafheid,' vervolgde ik. 'Wat ze deed. Maar ik denk dat het liefde was. En ik begrijp het nu beter dan vanochtend.'
'En wat als hij er nooit achter komt?' vroeg Tyler zachtjes.
"Billy doet nu al een van de belangrijkste dingen die een vader kan doen. Hij gaat me naar het altaar begeleiden. Hij beseft alleen nog niet hoe belangrijk dat is."
Tyler stak zijn hand uit en verstrengelde zijn vingers met de mijne. We trouwden op een zaterdag in oktober, in een kleine kapel aan de rand van de stad. Ik droeg mijn ivoren zijden jurk, zestig jaar oud, die ik zelf had laten vermaken.
Billy stak zijn arm naar me uit bij de deuren van de kapel, en ik pakte hem aan.
Halverwege het gangpad boog hij zich naar me toe en fluisterde: "Ik ben zo trots op je, Catherine."
Ik dacht: Dat ben je al, pap. Je hebt geen idee.
Oma was er fysiek niet bij. Maar ze leefde voort in de jurk, in elk parelmoeren knoopje dat ik er één voor één op had genaaid, en in het geheime zakje dat ik zorgvuldig had dichtgemaakt nadat ik haar brief had opgevouwen.
Het was haar plek. Ze had daar altijd al thuisgehoord.
Sommige geheimen zijn geen leugens.
Het is simpelweg liefde die nergens anders heen kon.
Oma Rose was niet mijn biologische grootmoeder. Ze was iets veel zeldzamers: een vrouw die elke dag voor mij koos, zonder dat ik haar daar ooit om had gevraagd.
