Het vuur voelde warm aan tegen mijn gezicht, warmer dan ik in jaren had gevoeld.
Mijn telefoon trilde door een sms'je – Michael wilde zich waarschijnlijk verontschuldigen, of Isabella had geld nodig voor iets belangrijks, zoals nieuwe sierkussens.
Ik heb het niet gecontroleerd.
In plaats daarvan schonk ik mezelf een glas in van die heerlijke whisky, de fles die ik bewaard had voor een speciale gelegenheid die maar niet leek te komen.
Vanavond voelde bijzonder aan.
Ik hief mijn glas op naar de lege kamer, naar Maria's foto op de schoorsteenmantel, naar de man die ik ooit was en de man die ik aan het worden was.
'Fijne kerst voor mij,' zei ik, en dat meende ik echt.
Deel vijf: Isabella's provocatie
De volgende ochtend brak aan met een heldere en frisse hemel. De decemberzon scheen door mijn keukenraam naar binnen terwijl ik van mijn tweede kop koffie genoot.
Voor het eerst in jaren hoefde ik niet uit te rekenen hoeveel geld er in drie dagen van mijn rekening zou verdwijnen.
Freedom smaakte beter dan de Colombiaanse melange die ik mezelf eindelijk had toegestaan te kopen.
Mijn telefoon ging precies om 10:47 uur over.
Isabella's naam flitste als een waarschuwingslabel over het scherm.
'Dennis,' zei ze, met die bekende, nauwelijks verholen ongeduld in haar stem, 'ik wil graag dat je mijn ouders ophaalt van het vliegveld in Spokane. Hun vlucht vanuit Portland komt om twee uur aan.'
Ik zette mijn mok voorzichtig neer en keek hoe de stoom omhoog kringelde naar het plafond.
'Isabella, ben je ons gesprek van gisteren vergeten?'
Kijk, wat het ook was, we moeten ons nu op praktische zaken richten. Mijn ouders hebben een lift nodig, en jij bent de enige die overdag tijd heeft.
De brutaliteit was adembenemend.
Nog geen vierentwintig uur nadat ze had gezegd dat ik het niet waard was om het kerstdiner met haar familie te delen, verwachtte ze dat ik als hun persoonlijke chauffeur zou optreden.
'En je vraagt het me omdat...?' vroeg ik.
'Want dat is wat familie doet, Dennis. Ze helpen elkaar.' Haar stem klonk geïrriteerd. 'En laten we eerlijk zijn. Jij bent mijn rivaal niet. Je bent te zwak om mijn rivaal te zijn. Dus stap gewoon in je truck en pak ze.'
Daar was het dan: de ultieme belediging verpakt in een bevel.
'Welke luchtvaartmaatschappij?' vroeg ik zachtjes.
Alaska Airlines, vlucht 447. Ze staan bij de bagageafhandeling, ringweg 3. En Dennis, ze verwachten iemand die hun bagage goed kan afhandelen. Breng ons niet in verlegenheid.
Ik hoorde haar nagels tikken tegen iets hards – waarschijnlijk haar granieten aanrechtblad, dat ik had laten leggen toen ze besloot dat laminaat niet geschikt was voor haar etentjes.
'Natuurlijk,' zei ik. 'Ik regel alles wel.'
Oké dan. En trek iets fatsoenlijks aan. Misschien dat blauwe shirt dat je droeg op Michaels diploma-uitreiking. Dat soort dingen vinden ze belangrijk.
Lees verder op de volgende pagina.
