'Draag het vandaag,' zei hij. 'Ik wil dat je het vanavond aanhoudt.'
Zijn ogen scanden alles af: de gootsteen, mijn handen, het aanrecht.
Te voorzichtig. Te gespannen.
Op mijn werk kon ik me niet concentreren.
Tijdens de lunch ging ik naar een oude juwelierszaak.
De eigenaar bekeek de halsketting kort.
'Dit is geen goud,' zei hij. 'En er zit iets in.'
Hij schraapte het open en zag corrosie en resten.
"Als dit in contact komt met je huid, kan het een ernstige reactie veroorzaken," waarschuwde hij.
Mijn borst trok samen.
Ik belde mijn beste vriendin, Ximena, en vertelde haar alles.
Ze aarzelde geen moment.
“Daniela… hij probeert je pijn te doen.”
Haar nicht werkte bij het openbaar ministerie. Ik heb meteen contact met haar opgenomen.
Ze vertelde me dat ze bewijs nodig hadden.
Die avond heb ik onze documenten doorzocht.
Ik heb de bijgewerkte verzekeringspolis gevonden.
Mauricio was de enige begunstigde.
Er waren ook verdachte uitgaven, zoals restaurantbezoeken, motelovernachtingen en de aankoop van chemicaliën.
Om 19.00 uur stuurde hij een sms:
“We gaan thuis eten. Draag de ketting. Ik wil dat je er prachtig uitziet.”
Het plan was klaar.
Ik zou meedoen.
De politie plaatste opnameapparatuur in het appartement.
De halsketting werd vervangen door een veilige replica.
Toen ik de eetkamer binnenliep, zag alles er perfect uit: kaarsen, wijn, een wit tafelkleed.
Net als bij een jubileum.
Als een leugen.
Zijn blik gleed rechtstreeks naar mijn nek.
'Je ziet er prachtig uit,' zei hij.
Er klonk geen liefde in zijn stem.
Alleen maar opluchting.
Het diner duurde erg lang.
Vervolgens liep hij de keuken in en liet zijn telefoon achter.
Het trilde.
Er verscheen een naam: Karen.
Vanuit de keuken hoorde ik zijn stem:
'Ze draagt het.'
'Maak je geen zorgen.'
'Ze slaapt ermee. Morgen lijkt het net een allergische reactie.'
'De verzekering is in orde.'
Alles in mij werd ijskoud.
Dit was geen verdenking meer.
Het was de waarheid.
