"Layla is nog steeds mijn vrouw."
"De dossiers liggen in mijn kantoor. Samen met al het andere, inclusief het bewijs dat Daniel van me gestolen heeft en dat Angela mijn personeel heeft ontslagen."
Angela opende haar mond.
"Zwijg."
Toen kruiste zijn blik de mijne. "Layla is de enige hier die me als een man heeft behandeld, en niet als een bron van inkomsten. Ik zal haar beschermen. Ons huwelijk is niet romantisch, maar gebaseerd op respect en integriteit."
***
Nadat ze vertrokken waren, vond Violet me huilend op de gang.
"Ik dacht dat je jezelf had verkocht," mompelde ze.
Ik droogde mijn gezicht af. "Je dacht zo snel het ergste van me."
"De dossiers liggen in mijn kantoor."
Haar lippen trilden. "Ik weet het."
'Jij was mijn steun en toeverlaat,' zei ik. 'En je gaf me het gevoel dat ik waardeloos was omdat ik probeerde te overleven.'
Violet keek naar beneden. "Het spijt me, Layla."
Ik geloofde haar. Ik was er niet op voorbereid om haar te troosten.
***
Rick overleed vier maanden later.
Daniel werd nog voor het einde van het jaar ontslagen. Het bewijsmateriaal maakte zwijgen onmogelijk.
Angela verloor haar positie in het bestuur van de stichting nadat twee hoge functionarissen de door Rick opgestelde documenten hadden bevestigd. Vanaf dat moment gedroeg ze zich niet langer alsof ze de eigenaar van de organisatie was.
"Het spijt me, Layla."
Violet kwam een week later bij me langs, met rode ogen en een onverbloemde blik. Ze had alle facturen, alle overboekingen en alle handgeschreven briefjes van Rick gelezen.
"Ik had het mis over jou," zei ze.
"Ja."
Zij huilde, maar ik niet. Ik was het zat om mensen te smeken mij uit goedheid te kiezen.
Een maand later liep ik met mijn eigen sleutel het kantoor van de stichting binnen. Niemand glimlachte zelfvoldaan of vroeg me waarom.
Ze stonden op toen ik binnenkwam.
En voor het eerst in mijn leven had ik niet het gevoel dat ik vrijwilligerswerk deed. Ik had zelfvertrouwen.
