Carol vroeg of we de verhuizing hadden heroverwogen. Tyler zei nee – kalm en respectvol. Maar op het moment dat hij zei dat we steun nodig hadden van mensen die onze grenzen respecteerden, veranderde haar gezichtsuitdrukking. Ze keek me aan alsof ik die woorden zelf had uitgesproken.
'Dus dit is haar schuld,' zei ze. 'Je kiest voor haar familie in plaats van je eigen familie.'
Tyler legde zijn vork neer. "Mam, hou op."
Maar Carol stopte nooit, zelfs niet toen haar dat vriendelijk werd gevraagd. Ze ging steeds verder.
Tegen de tijd dat het dessert werd geserveerd, somde ze elk offer op dat ze voor Tyler had gebracht: elke rekening die ze tijdens zijn studie had betaald, elke feestdag die ze had georganiseerd, elke gunst waarvan ze dacht dat die haar het recht gaf om zijn volwassen leven te bepalen. Ik bleef stil totdat ze naar mijn buik wees en zei: "Dat kind zal onze naam dragen, en je mag mijn kleinzoon niet gebruiken om mijn zoon van me af te pakken."
Eindelijk sprak ik. "Deze baby is geen drukmiddel. En je hebt niet het recht om over mijn kind te praten alsof het van jou is."
Het werd muisstil in de kamer.
Carol stond zo abrupt op dat haar stoel luid over de vloer schraapte. "Durf me niet de les te lezen in mijn eigen huis."
Tyler stond ook op. "Mam, ga zitten."
Toen zette Carol twee snelle stappen in mijn richting.
In eerste instantie dacht ik dat ze me alleen maar probeerde te intimideren. Ik schoof mijn stoel naar achteren en probeerde op te staan, met één hand op de tafel voor evenwicht. Maar voordat ik helemaal rechtop kon staan, haalde ze uit en schopte me hard in mijn zij, net onder mijn buik. De pijn was direct – scherp, brandend, schokkend. Ik hapte naar adem en kromde me dubbel, mijn buik vastgrijpend terwijl de stoel achter me omviel.
"Hannah!" riep Tyler.
Ik viel eerst op mijn knieën, daarna op mijn zij. Even kon ik niet ademen. Toen voelde ik een warme gloed tussen mijn benen.
Ik keek naar beneden.
Bloed.
