De weken erna hoorde ik steeds weer dingen als "emotioneel intelligent", "hij geeft me een veilig gevoel" en verder weinig. Elke keer dat ik om details vroeg, ontweek ze de vraag. Ze beloofde dat ik hem "binnenkort" zou ontmoeten, maar stelde het steeds maar weer uit.
Tot slot: "Vrijdagavond eten. Wees alsjeblieft aardig."
Ik maakte het huis schoon alsof ik werd beoordeeld. Kookte haar favoriete pasta. Trok een jurk aan. Mijn maag draaide zich om.
Er werd geklopt. Ik deed de deur open – en mijn verleden sloeg me keihard in het gezicht.
Emily stond daar glimlachend, hand in hand met een man achter haar. Hij stapte naar voren, en mijn gedachten stonden stil.
Dezelfde bruine ogen. Dezelfde kaaklijn. Ouder, maar onmiskenbaar hij.
'Mark?' fluisterde ik.
Zijn ogen werden groot. "Lena?"
Emily keek ons beiden aan. "Wacht even. Kennen jullie elkaar?"
'Dat kun je wel zeggen,' zei ik kortaf. 'Emily, neem zijn jas aan. Mark, naar de keuken. Nu.'
Ik trok hem mee de keuken in.
'Wat is dit?' siste ik. 'Je bent van mijn leeftijd. Je bent 20 jaar ouder dan mijn dochter. En je bent mijn ex.'
Hij hief zijn handen op. "Lena, ik zweer het, ik wist eerst niet dat ze jouw dochter was."
'In het begin wel,' herhaalde ik. 'Dus je hebt het door.'
Hij slikte. "Ja. Maar ik hou van haar."
