Derek had een privé-eethoekje gereserveerd en herinnerde me er drie keer aan dat het een exclusieve ruimte was waar mensen maanden op moesten wachten. Hij hield ervan om dat soort dingen te zeggen. Hij vond het leuk om van gewone avonden een bewijs van zijn belangrijkheid te maken.
Op zijn vijfendertigste was Derek de oprichter en het publieke gezicht van een tech-startup die flink wat ophef veroorzaakte in Silicon Valley. Visionair. Vernieuwend. Onvermijdelijk. Woorden die hij zo vaak herhaalde dat hij er zelf in was gaan geloven.
Volgens Derek stond zijn bedrijf op het punt een enorme overname ter waarde van vijftig miljoen dollar te doen. Volgens zijn familie betekende dat dat hij op het punt stond een van de belangrijkste mannen in de Bay Area te worden. Volgens hen was ik het enige in zijn leven dat niet meer in het plaatje paste.
Ik zat tegenover hem in een donkergroene jurk die ik had uitgekozen omdat hij elegant, eenvoudig en comfortabel genoeg was voor een lang diner. Dereks moeder, Brenda, vond hem meteen afschuwelijk. Brenda was van mening dat geld een uniforme uitstraling had en dat iemand die zelfverzekerd was, het grootste deel van zijn energie moest steken in het bewijzen daarvan.
'Weet je, Natalie,' zei ze, luid genoeg zodat iedereen aan tafel het kon horen, 'het is jammer dat je vanavond niet iets netters hebt aangetrokken. Derek staat op het punt een heel belangrijk man in deze stad te worden. Hij heeft een vrouw nodig die er ook zo uitziet.'
Haar man, Howard, grinnikte in zijn wijn. "Laat haar met rust, Brenda. Niet iedereen is geschikt voor het luxe leven."
Ik gaf ze dezelfde beleefde glimlach die ik al jaren droeg. Ik had al vroeg in dat huwelijk geleerd dat Dereks ouders stilte verwarden met zwakte. Ze dachten dat terughoudendheid betekende dat er niets onder schuilging. Ze dachten dat een vrouw die zichzelf niet te koop aanbood, niet veel te bieden had. Dat misverstand was me goed van pas gekomen.
Voor Derek en zijn familie was ik een freelance belastingadviseur die vanuit huis werkte en praktische schoenen droeg. Handig toen Derek blut was en de wereld probeerde te overtuigen dat hij een genie was. Wat ze niet wisten, was dat die stille adviespraktijk een dekmantel was. Ik was senior partner bij Apex Ventures, een van de bedrijven waar Derek jarenlang indruk op had proberen te maken. Ik had mijn eigen vermogen al lang opgebouwd voordat ik hem ontmoette. Ik had simpelweg de fout gemaakt te trouwen met een man die bescheidenheid alleen charmant vond als hij zich daardoor belangrijker voelde.
De voorgerechten werden geserveerd. Daarna het hoofdgerecht. Vervolgens bestelde Derek nog een rondje champagne met die kenmerkende theatrale flair, alsof iedereen moest opletten dat hij dat kon. Hij zat aan het hoofd van de tafel in een maatpak en streek zijn zijden stropdas recht met de zelfvoldane blik van een man die alvast de interviews aan het oefenen was die hij verwachtte te geven nadat zijn grote deal was gesloten.
Tegenover me hield Audrey – zijn zus – haar telefoon nonchalant in de buurt van haar waterglas. Audrey noemde zichzelf een lifestyle creator. Het leek erop dat ze het grootste deel van haar leven besteedde aan het filmen van andermans ongemak en dat vervolgens content noemde. Halverwege de salade zag ik het rode opnamelampje branden. Ik zei niets.
Toen stond Derek op. Hij hief zijn champagneglas op en tikte er met een lepel tegenaan. De heldere, klinkende toon sneed als een mes door de tafel.
'Ik wil een toast uitbrengen,' kondigde hij aan.
