'Ja, dat zijn we,' zei ik. 'Daarom vond ik het interessant dat mijn man en zijn moeder het geen probleem vonden om geld dat van mij was weg te geven voordat ik zelfs maar thuis was na de overdracht.'
Linda wees naar me. "Verdraai dit niet. Ethan probeerde het juiste te doen."
'Het fatsoenlijke zou zijn geweest om het te vragen,' zei ik.
Ik zag Ethans kaakspieren zich aanspannen. Hij had geen spijt. Hij was boos dat zijn plan mislukt was.
Die realisatie bracht me terug naar twee weken eerder, toen ik zijn kantoor binnenliep en hem snel een spreadsheet zag minimaliseren. Destijds lachte hij het weg en zei dat hij Ryan hielp "zijn financiën op orde te brengen". Die avond was hij ongewoon attent geweest en had hij vage vragen gesteld over de planning van de verkoop van het appartement, de geschatte belastingen en hoe lang een overschrijving zou duren. Ik negeerde mijn ongemak, omdat ik wilde geloven dat er nog iets sterks in ons huwelijk zat.
Blijkbaar niet.
'Ik wil dat jullie allebei vertrekken,' zei ik.
Linda schaterde van het lachen. "Dit is het huis van mijn zoon."
'Nee,' zei ik, terwijl ik naar Ethan keek, 'het is óns huis. En als je het over eigendom wilt hebben, kunnen we dat ook doen.'
Hij verlaagde zijn stem. "Sophia, je bent nogal emotioneel. Laten we het niet te dramatisch aanpakken."
Ik moest bijna glimlachen. "Te laat."
Toen pakte ik mijn telefoon en drukte op afspelen om een voicemailbericht te beluisteren dat ik eerder die week had opgeslagen.
Ryans stem vulde de kamer, nonchalant en geïrriteerd. "Kom op, Ethan, zodra het geld voor het appartement binnen is, maak dan gewoon genoeg over om de belastingaanslag en de casinoschuld af te lossen. Sophia hoeft niet elk detail te weten. Zeg haar dat het een noodgeval in de familie is. Dan geeft ze wel toe."
Stilte.
