Ze stapten lachend uit de auto, hun huid gebruind door de zon, designerkoffers rolden achter hen aan, Sabrina in een witte linnen jurk die een tijdelijk gevoel van zelfvertrouwen uitstraalde.
Adrian zag er precies uit als een man die verwachtte na verraad weer in een comfortabele omgeving te verkeren.
Dat was het onderdeel dat ik het meest waardeerde.
Hij haalde zijn autosleutel door de scanner bij de ingang van de lobby.
Rood licht.
Hij probeerde het opnieuw.
Rood.
De conciërge, een man genaamd Leon, keek met volkomen kalmte op van zijn bureau.
"Goedenavond, meneer Cross."
Adrian fronste zijn wenkbrauwen.
Mijn toegang werkt niet.
“Dat klopt.”
“Wat betekent dat?”
Leon vouwde zijn handen.
“Dat betekent dat u niet langer inwoner bent.”
Sabrina lachte als eerste.
"Oh mijn God, is dit een van die beveiligingsresetacties?"
Adrians kaak spande zich aan.
"Roep naar boven."
'Er is geen bovenverdieping om te bellen,' zei Leon. 'Appartement 34B is negen dagen geleden van eigenaar veranderd.'
Stilte.
Het soort arrogantie dat niet meteen doordringt, omdat arrogantie even de tijd nodig heeft om de realiteit te verwerken.
Adrian staarde.
"Wat?"
Leon schoof een envelop over het bureau.
Er stond Adrians naam in mijn handschrift op de voorkant.
Hij scheurde het daar ter plekke open, midden in de lobby.
Binnenin bevonden zich drie voorwerpen.
Een kopie van de slotverklaring.
Een kassabon voor de verkoop.
En een notitie.
Omdat uw secretaresse de vakantie meer verdiende dan ik, ging ik ervan uit dat de koper het penthouse meer verdiende dan u.
Volgens Leon nam Sabrina afstand van Adrian zodra ze over zijn schouder meelas.
Niet uit medelijden.
Uit zelfbehoud.
Want ineens leek de man met wie ze naar de Malediven was gevlogen niet meer zo machtig.
Hij zag er roekeloos uit.
Vrouwen zoals Sabrina kunnen ontrouw, ijdelheid en zelfs wreedheid verdragen.
Maar instabiliteit?
