"Was er nog iemand anders op deze straat?"
"Heeft de politie later nog naar u gezocht, of slechts één keer?"
Aanvankelijk dacht ik dat het gewoon nieuwsgierigheid was. Misschien zat hij in therapie, misschien was hij bezig met het behalen van een diploma.
Maar de manier waarop hij me aankeek, alsof hij mijn antwoorden aan het afwegen was, bezorgde me rillingen over mijn rug.
Afgelopen zondagmiddag kwam Emily eerder dan gebruikelijk thuis.
Zelfs zijn jas bleef dichtgeknoopt, en hij hield een opgevouwen stuk papier in zijn hand, alsof hij bang was dat hij het huis in brand zou steken als hij het te snel open zou doen.
'Opa,' zei hij. 'Mogen we gaan zitten?'
Zijn stem klonk kalm, maar zijn handen trilden.
We zaten aan de keukentafel. Er lagen allerlei dingen op: verjaardagspapieren, certificaten, kladjes, zondagse pannenkoeken. Ik wilde bijna niet dat dit papiertje hier ook terechtkwam.
Emily duwde hem naar me toe.
"Lees dit eerst voordat ik iets zeg. Ik heb iets op te biechten."
Ik vouwde het open. Het was zijn handschrift, netjes en nauwkeurig.
"HET WAS GEEN ONGEVAL."
Mijn borst trok samen. Even dacht ik echt dat ik een hartaanval kreeg.
Ik keek naar hem op en probeerde hem te slaan.
– Emmy, is dit een soort opdracht? Kijk je soms te veel misdaadseries?
Hij lachte niet.
Hij boog zich dichter naar me toe en sprak zo zachtjes als hij als kind had gedaan toen hij me uit een nachtmerrie wekte.
'Ik herinner me dingen,' zei hij. 'Dingen waarvan iedereen zei dat ik ze zou vergeten.'
Ze haalde een oude, bekrast, zilverkleurig klaptelefoontje uit haar tas. Zo'n toestel waar iedereen rond 2010 vanaf was gekomen.
Ik keek hem aan alsof hij gevaarlijk was. Mijn mond werd droog. Plotseling voelde ik me veel ouder dan zeventig.
"Ik vond het in het archief van de county," zei hij. "In een verzegelde doos, tussen de rechtbankdossiers. Het was niet gemarkeerd als bewijsmateriaal. Ik moest het aanvragen aan de hand van het serienummer."
