Ik bleef maar naar mijn telefoon staren.
'Er staan spraakberichten op,' vervolgde hij. 'Van die avond. En opa, een van de berichten is verwijderd. Niet helemaal.'
Mijn hersenen probeerden het plaatje compleet te maken. Waarom lag het daar? Waarom was het verstopt? Van wie was het?
Uiteindelijk vroeg ik me gewoon af wat er nu echt toe doet.
"Wat stond er in het bericht?"
Hij slikte, zijn stem werd nog zachter.
"Ze waren niet alleen op deze reis. En iemand heeft ervoor gezorgd dat ze niet meer thuiskwamen."
Mijn hart bonkte in mijn oren. De grond leek een beetje onder me te hellen.
Emily aarzelde even en keek toen naar de gang, alsof ze wilde controleren of we wel echt alleen waren.
"Herinnert u zich agent Reynolds nog?"
Had ik dat maar onthouden.
Hij bracht het nieuws. Hij kende ons. Hij had gegeten bij het benefietdiner van de kerk en had, net als iedereen, chili gegeten.
'Hij zei dat het snel ging,' mompelde ik. 'Hij zei dat je geen pijn had.'
Emily knikte.
"Hij zei ook dat er geen andere voertuigen bij betrokken waren."
Hij zette de telefoon aan en begon een spraakbericht op te nemen. Er waren kraakjes, de wind waaide, het gedempte geluid van de motor was te horen, maar twee stemmen waren nog steeds verstaanbaar.
Een mannenstem, in paniek: "Ik kan dit niet meer aan. Je zei dat er niemand gewond zou raken."
Toen klonk er een andere stem, koud en scherp: "Rijd gewoon door. Je hebt de afslag gemist."
Dat was het.
'Dat alleen bewijst niets,' zei ik met trillende stem.
'Ik weet het,' antwoordde hij. 'Daarom ben ik doorgegaan.'
En toen vertelde hij me alles.
De afgelopen maanden had hij oude dossiers, ongevallenrapporten en interne onderzoeksrapporten doorgespit. Hij had de bedrijfsdatabase doorzocht, oude functietitels en identificatienummers vergeleken en getuigenverklaringen grondig bestudeerd.
Toen sprak hij een zin uit die me de adem benam.
