Nog steeds.
Kijkend.
Opnemend.
Het meisje merkte het ook op.
Slechts een seconde.
Maar op datzelfde moment veranderde haar uitdrukking.
Geen opluchting.
Herkenning.
Alsof ze al precies wist wie 's nachts naar die beelden keek.
Toen keek ze weer naar de vloer en fluisterde zo zachtjes dat de dienstmeid het niet kon horen:
“Kijk eens naar deze.”
Deel 2: De dienstmeid hoorde haar niet.
Maar de camera deed het wel.
Dat was het eerste wat het moment verkeerd deed aanvoelen.
Het rode licht boven de hal bleef knipperen terwijl de chips eronder knetterden, en het meisje bleef met langzame, beschaamde bewegingen, die er geoefend uitzagen, de dweil over de vloer duwen – niet omdat ze onzorgvuldig was, maar omdat het niet de eerste keer was dat ze gedwongen werd een huis schoon te maken waar ze niet thuishoorde.
De dienstmeid leunde verder achterover in de fauteuil.
