Opgroeien samen betekende dat we alle kanten van elkaar zagen.
De boze versies.
De stille versies.
De hoopvolle versies.
De versies die deden alsof het hen niets kon schelen.
Toen gezinnen het huis kwamen bezichtigen, werden we nooit enthousiast. We hadden het al te vaak gezien. Ze wilden iemand die makkelijker was. Iemand jonger. Iemand zonder rolstoel. Iemand zonder een lang dossier met 'eerdere plaatsingen'.
We maakten grappen om het te overleven.
“Als je geadopteerd wordt, krijg je je koptelefoon.”
“En als dat gebeurt, krijg je je hoodie.”
We hebben elke keer gelachen.
Maar we kenden allebei de waarheid.
Er kwam niemand.
Samen ouder worden
Toen we achttien werden, was er geen ceremonie.
Ze gaven ons papieren, een buskaartje en wensten ons succes.
Dat was het.
We liepen samen naar buiten en droegen al onze bezittingen in plastic tassen.
Geen familie.
Geen vangnet.
Alleen elkaar.
We schreven ons in bij een community college. We vonden een klein appartementje boven een wasserette. De trap was verschrikkelijk, maar de huur was goedkoop. Noah werkte op afstand in de IT en gaf bijles. Ik werkte in de koffiebar en vulde 's nachts de schappen aan.
Het was niet makkelijk.
Maar voor het eerst voelde het als thuis.
