Toen besefte ik dat dit geen grapje voor haar was. Het was geen ongeluk. Ze wist dat ik daar ergens was. Ze koos ervoor om me te verlaten.
Mijn tanden klapperden zo hard dat het pijn deed. Mijn benen voelden zwaar en wankel aan, en een nieuwe kramp trok door mijn onderbuik, deze keer zo scherp dat ik het uitschreeuwde. Ik sloeg opnieuw met beide vuisten, in paniek. "Ryan!" schreeuwde ik. "Ryan, help me!"
Ik moet eindelijk luid genoeg zijn geweest, of iemand merkte beweging op, want Ryans moeder draaide zich naar het balkon. Haar gezichtsuitdrukking veranderde onmiddellijk. Ze liet de theedoek vallen en rende naar de deur, waarna ze aan de klink trok.
Het ging niet open.
'Melissa!' riep ze. 'Waarom is dit op slot?'
Melissa verscheen plotseling bleek uit de gang. "Ik—ze is net naar buiten gestapt. Ik dacht niet dat—"
Ryan stormde vlak achter zijn vader naar binnen, zag me tegen de reling leunen en werd lijkbleek. "Doe de deur open!"
Melissa prutste met het slot, haar handen trilden nu. Tegen de tijd dat de deur openschoof, kon ik niet meer staan. Ik probeerde een stap naar voren te zetten, maar de kamer draaide heftig rond. Ryan ving me op toen mijn knieën het begaven.
"Emma! Blijf bij me!" riep hij.
Zijn stem klonk ver weg. Ik herinner me hoe zijn moeder mijn ijskoude handen aanraakte en naar adem hapte. Ik herinner me hoe Melissa steeds maar weer herhaalde: 'Ik wist niet dat het zo erg was', alsof dat iets veranderde.
Toen keek ik naar beneden en zag een vochtvlek zich over de voorkant van mijn legging verspreiden.
Een angstaanjagende seconde lang bewoog niemand.
Ryan volgde mijn blik en verstijfde. "Is dat bloed?"
Zijn moeder begon te huilen. Melissa deinsde achteruit tegen de muur. Toen sloeg de pijn weer toe – diep, bruut, scheurend – en ik hoorde mezelf schreeuwen terwijl Ryan zijn telefoon pakte en een ambulance belde.
In het ziekenhuis werd alles ineens fel verlicht, met monitoren, verpleegkundigen en een stortvloed aan vragen. Hoe lang was ik al aan de kou blootgesteld? Hoe ver was mijn zwangerschap? Had ik al eerder weeën gehad? Ik antwoordde tussen mijn ademhalingen door, terwijl Ryan naast me stond, zo erg trillend dat hij mijn tas nauwelijks kon vasthouden.
Toen keek de dokter op en zei duidelijk: "Ze vertoont tekenen van vroegtijdige weeën."
Deel 3
De woorden sloegen in als een explosie in de kamer.
Vroegtijdige weeën. Achtentwintig weken. Veel te vroeg – véél te vroeg. Een verkoudheid verspreidde zich door mijn lichaam die niets meer met het balkon te maken had. Verpleegkundigen werkten snel, sloten monitors aan, begonnen met infusen en gaven medicijnen om de weeën te remmen. Een van hen legde uit dat ze ook steroïden gaven om de longen van de baby te ondersteunen voor het geval de weeën niet gestopt konden worden. Ik knikte alsof ik het begreep, maar vanbinnen stortte ik in.
Ryan liet mijn hand geen moment los.
'Het spijt me zo,' bleef hij herhalen, zijn stem brak. 'Emma, het spijt me zo.'
In eerste instantie durfde ik zijn excuses niet te verwerken. Ik concentreerde me op de monitor, op elke samentrekking in mijn buik, op elke blikwisseling tussen de verpleegkundigen. Maar toen zijn moeder in de deuropening verscheen met tranen over haar wangen – en Melissa nergens achter haar – bedaarde de woede eindelijk.
'Zij heeft dit gedaan,' fluisterde ik.
