Ik stemde toe, maar er klopte iets niet. Ik heb nog nooit iemand zulke brede afdrukken op een stropdas zien maken. Of zulke diepe. En wat is het ergste?
Een bakje met kleurrijke haarelastiekjes op een kaptafel | Bron: Midjourney
Een doos met kleurrijke haarelastiekjes op de kaptafel | Bron: Midjourney
Ze gingen niet weg. Dagenlang niet. Ik bleef maar kijken, ook als hij niet keek, en ze waren er nog steeds, alleen minder zichtbaar. Een doffe, hardnekkige vlek.
Ik nam dat besluit op een avond.
Ik haalde Lena van school op en bracht haar naar mijn moeder, zeggend dat ze een gezellig avondje uit ging. Ik vertelde haar dat we alles op het laatste moment hadden geregeld en dat mijn moeder niets had gevraagd. Dat doet ze nooit.
Lachend klein meisje met een rugzak | Bron: Midjourney
Lachend klein meisje met een rugzak | Bron: Midjourney
Lachend klein meisje met een rugzak | Bron: Midjourney
Daarna ben ik naar Nara's kantoor gereden.
Het gebouw was bijna leeg. Alleen de schoonmakers die met dweilen door de stille gangen liepen en de bewaker bij de ingang, die glimlachte en me door het draaihek liet toen ik zei: "Ik ben Nara's echtgenoot."
'Ik weet het, Jonathan!' zei hij tegen me. 'We hebben elkaar ontmoet op de bedrijfsbarbecue, weet je nog?'
Die glimlach bleef me om de een of andere reden achtervolgen, alsof hij iets wist wat ik niet wist. Of misschien zocht ik gewoon naar aanwijzingen waar die er niet waren.
Lachende bewaker | Bron: Midjourney
Lachende bewaker | Bron: Midjourney
Lachende bewaker | Bron: Midjourney
Terwijl ik naar de gang liep, veranderde de sfeer. Boven me zoemden de lampen zachtjes maar aanhoudend, en mijn voetstappen klonken luider dan normaal. Alles leek vreemd, te schoon, te stil.
Zo'n stilte is niet geruststellend, maar het vertelt je wel iets... er gebeurt iets abnormaals.
Net zoals in de wachtkamer van een arts, voordat je slecht nieuws krijgt.
Toen hoorde ik het. Gelach.
