Man loopt door een kantoorgang | Bron: Midjourney
Man loopt door een kantoorgang | Bron: Midjourney
Zachte, gedempte geluiden, toen het zachte gemurmel van een gesprek. Het kwam van het einde van de gang. Nara's kantoor. De jaloezieën waren dichtgetrokken, wat hem meteen opviel; hij haatte afgesloten ruimtes.
"Ik voel me erin opgesloten, Jon," zei hij. "Ik heb hoge plafonds en open vloeren nodig!"
Ik minderde vaart. Mijn hart bonkte alsof mijn keel werd dichtgeknepen.
Close-up van een lachende vrouw | Bron: Midjourney
Close-up van een lachende vrouw | Bron: Midjourney
Ik klopte. Niets. Ik probeerde de deurknop. Die zat op slot.
Toen hoorde ik zijn stem achter de deur, gedempt maar onmiskenbaar die van mijn vrouw.
'Wie is daar?' vroeg hij.
Ik gaf geen antwoord. Ik wist het niet. Ik stond daar, mijn hand bevroren op de metalen deurknop, starend alsof ik de tijd kon terugdraaien.
Man die voor een kantoordeur staat | Bron: Midjourney
Een man staat voor een kantoordeur | Bron: Midjourney
Eindelijk klikte het slot. De deur kraakte en ging open.
En daar was hij.
Tot ziens.
Grote ogen. Bleek gezicht. De uitdrukking die je opgeeft bij iemand die je niet verwachtte en misschien ook niet wilde zien.
Een vrouw staat verdiept in gedachten in een deuropening van een kantoor | Bron: Midjourney,
Een vrouw staat peinzend in de deuropening van een kantoor | Bron: Midjourney
Achter hem stonden twee van zijn collega's ongemakkelijk, Sanjay en Amira, als ik het me goed herinner. Papieren en spreadsheets lagen verspreid over de tafel en op de laptop werden nog steeds gegevens op de muur geprojecteerd.
Hij draaide zich naar hen om en zei met gespannen stem:
"Jongens... kunnen we dit morgenochtend afmaken?"
Ze knikten zwijgend en slopen naar me toe.
Het waren alleen wij tweeën.
Papierwerk op het bureau | Bron: Midjourney
Papierwerk op het bureau | Bron: Midjourney
Ik ging naar binnen.
De deur sloot achter me, gedempt door een laatste doffe klap, en de stilte leek plotseling ondraaglijk.
Ik was me terdege bewust van mijn ademhaling en het geluid dat ik maakte in de stilte, alsof het niet eens in de kamer thuishoorde.
Het licht van de projector wierp vage grafieken op de muren – diagrammen, afkortingen voor welzijnsindicatoren die ik niet herkende. Een van de grafieken was rood en werd toen groen. Het was het soort weergave dat Nara in tien seconden kon uitleggen.
Close-up van een man die in een kantoor staat | Bron: Midjourney
Close-up van een man die in een kantoor staat | Bron: Midjourney
Ik keek hem aan alsof ik hoopte dat hij me iets zou bekennen als ik hem maar lang genoeg aankeek.
Mijn vrouw keerde langzaam terug naar de tafel, alsof haar benen vergeten waren hoe ze moesten bewegen. Ze verzamelde een paar losse vellen papier in een stapeltje, maar haar handen trilden.
Niet veel, net genoeg om te zien.
'Hier is kip met sinaasappelsaus, Jon,' zei hij. 'Sanjay heeft het besteld.'
Voedselcontainer voor op het bureau | Bron: Midjourney
Voedselcontainer op tafel | Bron: Midjourney
Voedselcontainer op tafel | Bron: Midjourney
'Ik heb geen honger, Nara,' zei ik. 'Ik wilde gewoon... meer weten.'
Hij draaide zich om en verzamelde nog meer papieren.
