Ik heb Don Ramón net gebeld om u te waarschuwen dat als een van mijn kinderen daarheen zou komen, ze blind, doof en blind zouden zijn.
—Usted mande, dona Hortensia —me dijo—. Een esos geen les doy geen agua.
Op de vijfde dag ontving hij het telefoontje van Morales.
—Ernesto kwam tien minuten mijn werkplaats uit —zeg ik, en ik kan me hem woedend voorstellen, met zijn rode oren—. Ik moet weten waar je bent. Hij insinueerde ontvoering. Quiso ver el testament.
—Waarom?
—Le enseñé la puerta.
Ik droomde en keek door de wind naar de stad, al het lawaai, het gezoem en de mensen die rondrenden, elk met hun eigen tegenslagen.
—Goed. Laat hem maar verder zoeken.
Morales vertelde me ook dat Julián en Gustavo van plan waren naar de bureaus te verhuizen en zei dat ik hoofdpijn had. Het verbaasde mij niet. Als je een beetje een trampa hebt gevonden, kun je dit vergelijken met de boetiek van het hotel met een secundair tarief dat Gustavo in de gaten houdt. Ik wil graag een aanwijzing vinden. Nee, mijn pijn. Mijn paradero.
De explosie vond drie dagen later plaats.
Ze was net klaar met haar espartogroomsoep toen de telefoon in de suite ging. Het was de manager, die er nerveus uitzag.
- Mevrouw Hortensia, er zijn vijf mensen in de lobby die zeggen dat ze uw kinderen zijn. De heer des huizes dreigt met de politie en een arrestatiebevel als we ons niet laten mishandelen.
Ik acomodé mejor en el sillon. Ho sento il cuore mancatare forte ma parejo.
—Laat ze niet lijden. Sluit het aan op de intercom.
Na de tweede keer kwam er chaos in de Altavoz.
-Mam! —stilzwijgend reageerde Carmela—. In godsnaam, schatje!
—Wie houdt je hier vast? —brulde Ernesto—. Dit is een geheim. Dit is manipulatie.
– Betwiste ruimte, waarvan het stilzwijgen vóór de oírme wordt verwacht.
—Nadie me tiene aquí. Estoy donde quiero estar, pagando con mi dinero. Het geld verdiende ik door te werken terwijl wij gedwongen werden onze handen uit te strekken.
—Mamá, wij waren degene die gezocht moest worden —zei ik, Silvia loriqueando.
