Vermomd en in het geheim werkend bij het bedrijf van mijn man, deed ik tijdens de lunch één simpele actie: ik pakte zijn waterfles en nam een ​​slok. Zijn secretaresse ontplofte onmiddellijk, gaf me een klap in mijn gezicht waar iedereen bij was en schreeuwde: "Hoe durf je het water van mijn man te drinken?"

Nathans gezicht betrok. "Dit is niet jouw kamer, Vanessa."
Ze negeerde hem en richtte haar aandacht op Emily. "Wie ben je eigenlijk?"

Emily richtte zich langzaam op. De vermomming bleef, maar haar houding veranderde. Toen ze haar kin ophief, veranderde de sfeer.

'Mijn naam,' zei ze, 'is Emily Carter Halstead.'

Vanessa's gezicht werd bleek. Nathan sloot even zijn ogen, alsof hij zich schrap zette voor de klap.

Vanessa lachte, haar stem zwak en geforceerd. "Nee. Dat is onmogelijk."

'Het is openbaar bekend,' zei Emily. 'Hoewel ik begrijp waarom je het gemist hebt. Nathan en ik zijn gestopt met het delen van ons privéleven met mensen die nabijheid verwarren met bezit.'

Voor het eerst leek Vanessa bang. Die angst veranderde vervolgens in een berekende blik.

'Ze liegt,' zei Vanessa tegen Nathan. 'Mensen zoals zij worden labiel als ze denken dat ze een machtspositie hebben.'

'Genoeg,' zei Nathan koud. Hij drukte op de intercom. 'Beveiliging naar vergaderzaal C. En personeelszaken.'

Vanessa deed een stap achteruit. "Je meent het niet."

'O ja,' antwoordde Nathan. 'Je hebt een medewerker mishandeld, ten onrechte beweerd een relatie met me te hebben en je hebt je bemoeid met vertrouwelijke financiële processen die onderzocht worden.'

Het masker viel in duigen. "Beperkt?" snauwde ze. "Ik heb dit kantoor voor jou gebouwd. Ik beheerde je agenda, je investeerders, je crises, je leugens. De helft van dit bedrijf draait omdat ik het bij elkaar hield terwijl jij je verscholen hield achter je eigen ego."

Nathan gaf geen krimp. "Dat maakt je nog steeds niet mijn vrouw."

Ze keerde zich tegen Emily. 'En jij—hier binnensluipen en doen alsof je een uitzendkracht bent, alleen maar om te spioneren? Wat voor soort vrouw doet zoiets?'

Emily stapte naar voren. "Het type dat merkte dat haar man omringd was door dieven."

Beveiligingspersoneel kwam binnen voordat Vanessa kon reageren. Twee agenten bleven even bij de deur staan. De HR-afdeling volgde enkele momenten later.

Nathan bleef kalm. "Begeleid mevrouw Cole naar haar kantoor. Houd toezicht op het verzamelen van haar persoonlijke bezittingen, blokkeer de toegang en beveilig alle apparaten voor juridisch onderzoek."

Vanessa staarde hem aan. 'Denk je dat dit met mij eindigt?'

Emily begreep de formulering meteen. Geen verwarring, maar een dreiging.

Nathan hoorde het ook. "Wie nog meer?"