Tijdens het snuffelen in een oude lade achterin een kast stuitte ik op een paar vreemde voorwerpen. Dun, kleurrijk, een beetje glanzend… Eerst dacht ik dat het vintage cocktailprikkers of overgebleven kerstverlichting waren. Je weet wel, van die kleine dingetjes die je bewaart "voor het geval dat", maar waarvan je snel vergeet waar ze voor dienen. Maar toen ik ze oppakte, intrigeerde iets me: ze waren van glas, delicaat, bijna poëtisch. Oranje, geel, groen… elk had een klein, discreet haakje. Maar waar zouden ze in vredesnaam voor dienen?
Een familiegeheim dat teruggaat tot in de tijd.
Nieuwsgierig vertelde ik het aan een familielid: de broer van mijn grootvader. Zijn antwoord verraste me, en vooral… ontroerde me . Hij barstte in lachen uit en zei, alsof hij een schat onthulde: "Het zijn kleine vaasjes voor jaszakken. Voor knoopsgaten." Miniatuurvaasjes? Voor pakken? Ik kon mijn oren niet geloven.
En toch klopte het allemaal: deze slanke glazen buisjes gleden discreet in de borstzak van een jas, gevuld met een scheutje water om de bloem de hele avond fris te houden . Zo'n subtiel detail, en toch zo verfijnd !
Toen een bloem alles zei
Destijds waren deze accessoires meer dan alleen versieringen. Ze droegen stille boodschappen, elegante gebaren. Mannen kozen hun bloemen zoals ze woorden kozen: een witte anjer voor een bruiloft, een rode roos voor een romantische date, een zeldzame orchidee voor een theaterbezoek. Alles was symbolisch. Een bloem in het revers was een knipoog, een discrete verklaring, een teken van verfijning.
