Caleb draaide zich zo snel om dat zijn stoel bijna omviel. "Lydia, wat ben je in vredesnaam aan het doen?"
Maar Lydia had haar schaamtegevoel overwonnen. 'Doe niet alsof je geschokt bent. Iedereen dacht het al. De data kloppen niet, en ze liegt al vanaf het begin.' Ze liep dichter naar het bed en negeerde de verpleegster die haar de weg versperde. 'Dacht je echt dat je deze familie voor de gek kon houden terwijl je hier deed alsof je het slachtoffer was?'
Hannahs lichaam beefde, niet alleen van angst. Ze had zich dit moment op talloze manieren voorgesteld, maar de beschuldiging horen terwijl er weer een wee in haar opkwam, voelde onwerkelijk. Om haar heen werd de kamer benauwder. De hoofdverpleegster verscheen in de gang. Een andere verpleegster reikte naar de deur. Caleb stond verbijsterd en woedend.
'Je vertrekt nu meteen,' zei hij.
'Nee,' snauwde Lydia. 'Niet voordat iemand de waarheid vertelt.'
Vervolgens keek verpleegster Elena Ruiz, die gedurende het grootste deel van de bevalling stil was gebleven, Lydia aan met de kalmte van iemand die families op alle mogelijke manieren had zien uiteenvallen en niet langer reageerde op wreedheid.
'De waarheid?' vroeg Elena kalm. 'Mevrouw Mercer, de waarheid is dat uw broer weken geleden een vaderschapstest heeft aangevraagd vanwege deze beschuldigingen. Uw schoonzus stemde daar direct mee in. De resultaten werden in het dossier bewaard en zouden alleen worden vrijgegeven indien nodig.'
Lydia's gezicht werd bleek.
Caleb staarde de verpleegster aan. 'Heeft u ze?'
Hannah draaide langzaam haar hoofd op het kussen, terwijl ze een nieuwe pijnscheut doorstond, en keek Lydia in haar wijd opengesperde ogen.
'Ja,' fluisterde Hannah. 'Hier had ik me op voorbereid.'
De kamer werd stil, op het geluid van de monitor en Hannahs onregelmatige ademhaling na.
Elena hield de kaart vast en keek Lydia recht in de ogen. "En als je zo doorgaat met schreeuwen, laat ik je door de beveiliging verwijderen voordat je het gedeelte hoort waarin wordt uitgelegd waarom je hier nooit naar binnen had mogen komen."
Voor het eerst sinds haar binnenkomst zag Lydia er bang uit.
En Hannah, midden in de bevalling, besefte dat het moment waar ze zo bang voor was geweest eindelijk was aangebroken.
Lydia deed onwillekeurig een stap achteruit.
De woorden van de verpleegster hadden alles veranderd. Even daarvoor leek Lydia nog een vrouw die vol zelfvertrouwen binnenstormde. Nu leek ze alsof ze recht tegen een muur was aangelopen die ze niet had gezien. Calebs gezichtsuitdrukking veranderde van woede naar verwarring, en Hannah zag het conflict in hem – schok, loyaliteit, vernedering en angst die met elkaar botsten.
'Welke vaderschapstest?' vroeg hij, zich tot Hannah wendend.
Hannah dwong zichzelf om diep adem te halen voordat ze antwoordde. "Die waar je zus ons in heeft gedwongen."
Een nieuwe wee kwam opzetten, waardoor ze even haar stem verloor. Elena en de dokter namen positie in en begeleidden haar erdoorheen, terwijl Lydia als aan de grond genageld bij de deur bleef staan. Toen de pijn voldoende was afgenomen zodat Hannah weer kon spreken, was haar stem dun maar vastberaden.
'Drie maanden geleden, na het verjaardagsdiner van je moeder, klemde Lydia me in de keuken vast. Ze zei dat ze ervoor zou zorgen dat iedereen geloofde dat ik vreemdgegaan was, tenzij ik toegaf dat de baby niet van jou was.' Hannah slikte. 'Ik zei die avond nog dat het goed met me ging, omdat ik geen nieuwe familieruzie wilde. Maar daarna ging het steeds verder. Anonieme berichten. Oproepen van anonieme nummers. Eén envelop in onze brievenbus met niets erin, behalve een uitgeprinte planning van mijn afspraken.'
Caleb staarde haar aan alsof de afgelopen maanden zich voor zijn ogen herschikten.
'Waarom heb je me niet alles verteld?'
'Omdat je vader net met chemotherapie was begonnen, werkte je veertien uur per dag, en elke keer dat ik Lydia noemde, zei je dat ze 'beschermend maar onschadelijk' was.' Hannah's ogen vulden zich met tranen, hoewel ze haar best deed om geconcentreerd te blijven. 'Ze was niet onschadelijk.'
Dat was een schot in de roos.
