Lydia herpakte zich net genoeg om te spreken. "Je overdrijft. Ik beschermde mijn broer."
Elena wierp haar een scherpe blik toe. 'Nee. Iemand beschermen houdt niet in dat je een zwangere patiënte lastigvalt.'
De hoofdverpleegster stapte naar binnen. "Wilt u nu beveiliging?"
Hannah had bijna ja gezegd. Dat had ze moeten doen. Maar na maandenlang het gevoel te hebben gehad dat ze opgejaagd werd, wilde een deel van haar dat de beschuldiging volledig aan het licht kwam voordat Lydia werd ontslagen. Niet uit wraak. Maar om het af te sluiten.
'Wacht even,' zei Hannah.
Elena opende het dossier. "De vaderschapstest bevestigt dat meneer Caleb Mercer de biologische vader van de baby is."
Caleb sloot even zijn ogen; opluchting en schaamte verschenen tegelijkertijd op zijn gezicht.
Maar Elena ging door.
"En," voegde ze eraan toe, terwijl ze Lydia nog steeds aankeek, "de patiënte heeft ook gevraagd om documentatie van ongeautoriseerde pogingen om toegang te krijgen tot haar medische dossiers. Onze logboeken tonen meerdere telefoontjes van een vrouw die beweerde een familielid te zijn en die tweemaal probeerde informatie over haar zwangerschap en laboratoriumuitslagen te verkrijgen. Die telefoontjes zijn geregistreerd. De beveiliging van het ziekenhuis is al op de hoogte gesteld."
Lydia werd zo snel bleek dat het duidelijk te zien was.
'Dat is belachelijk,' zei ze, maar haar stem klonk zwakker.
De tweede verpleegkundige stapte naar voren. "We hebben opnames."
Caleb draaide zich langzaam naar zijn zus toe. 'Je hebt het ziekenhuis gebeld alsof je daartoe gemachtigd was?'
Lydia opende haar mond en sloot die weer. Voor het eerst had ze geen antwoord.
Door uitputting en pijn zag Hannah het hele patroon – dit was niet zomaar jaloezie of bemoeienis. Lydia had het nodig gehad dat de baby buitenechtelijk was, omdat ze er een verhaal omheen had geconstrueerd. Een verhaal waarin Hannah manipulatief was, Caleb blind en Lydia als enige dapper genoeg was om de waarheid aan het licht te brengen. Zonder dat verhaal was ze simpelweg een vrouw die de vrouw van haar broer tijdens haar zwangerschap terroriseerde.
De dokter onderbrak haar. "Hannah, ik heb je concentratie nodig. Je bent er bijna."
Alles werd weer kleiner. Ademhaling. Druk. Caleb keerde terug naar haar, maar de afstand tussen hen deed nog steeds pijn, zelfs toen hij haar hand vasthield.
'Het spijt me,' fluisterde hij. 'Ik had het moeten zien.'
'Dat kun je later wel oplossen,' zei Hannah met samengebalde tanden. 'Help me nu eerst om onze dochter hierheen te brengen.'
Die woorden – onze dochter – braken iets in hem open. Hij knikte, de tranen stroomden over zijn wangen.
Enkele minuten later arriveerde de beveiliging. Twee agenten kwamen rustig binnen en vroegen Lydia om de hal in te komen. Ze deed nog een laatste poging om beledigd te kijken.
'Doe je dit echt terwijl ze aan het bevallen is?'
Elena antwoordde meteen: "Nee. Je deed dit terwijl ze aan het bevallen was."
Ze begeleidden Lydia naar buiten.
