Het werd stil in de kamer. Een stoel schraapte scherp over de tegels. Vanessa stormde erop af, haar ogen vlammend, en voordat iemand kon reageren, sloeg ze Emily in haar gezicht. De klap galmde door de keuken.
'Durf je het water van mijn man op te drinken?' snauwde Vanessa.
Emily's hoofd draaide zich om door de klap, haar wang gloeide. Om hen heen stonden de medewerkers versteend van schrik. Langzaam draaide ze zich weer naar Vanessa toe, een vage rode vlek verscheen op haar huid, en vroeg met een stem zo kalm dat het iedereen onrustig maakte: 'Uw man?'
Vanessa hief haar kin op, ademde snel, woedend en vastberaden. "Ja. Van mij."
Emily zette het glas met grote precisie neer. Vanuit de deuropening achter Vanessa klonk een lage, scherpe mannenstem. 'Wat is hier in vredesnaam aan de hand?'
Nathan was net op tijd aangekomen om alles te horen. Niemand bewoog. Hij stond in de deuropening in een donkerblauw pak, één hand nog steeds op het kozijn, ongeloof op zijn gezicht gegrift. Zijn blik dwaalde van Vanessa naar Emily, en vervolgens naar het waterglas tussen hen in, alsof het bewijs was.
Vanessa herstelde zich als eerste. Ze draaide zich snel om en haar woede maakte plaats voor beheerste onrust. "Nathan, deze medewerker was respectloos. Ze pakte je lunchset, raakte je spullen aan en—"
'Heb je mijn spullen afgehandeld?' herhaalde Emily, terwijl ze haar brandende wang aanraakte. 'Verdien je daarvoor nu een klap?'
Nathan kneep zijn ogen samen toen hij een stap naar voren zette. "Vanessa, heb je haar geslagen?"
Vanessa aarzelde. In die stilte begreep de aanwezigen meer dan de klap zelf had laten zien. Ze had onmiddellijke steun verwacht. Nu besefte ze dat er iets mis was gegaan.
'Ze heeft me uitgelokt,' zei Vanessa uiteindelijk. 'Iedereen weet hoe hecht we zijn. Ze maakte me belachelijk.'
Emily liet een kort, humorloos lachje horen. "Dicht genoeg bij zijn vrouw om jezelf zijn vrouw te kunnen noemen?"
Nathans kaak spande zich aan. "Vanessa. Naar mijn kantoor. Nu."
Vanessa werd bleek. "Nathan—"
